[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: تماس با ما :: جستجو ::
:: دوره 2، شماره 2 - ( 6-1387 ) ::
جلد 2 شماره 2 صفحات 13-19 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی تاثیر زمانی روش محدودیت درمانی  بر روی عملکرد ، هماهنگی و  حرکات اندام فوقانی بیماران همی پلژی بزرگسال
مهدی عبدالوهاب 1، حسین باقری2، هومن قربانی3، غلام علیائی2، محمود جلیلی2، احمد باغستانی4
1- دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران ، mehdiabdolvahab@yahoo.com
2- دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران
3- سایر
4- دانشگاه آزاد اسلامی
چکیده:   (6009 مشاهده)
زمینه و هدف: سکته مغزی، یکی از علل عمده ای است که موجب ناتوانی در جمعیت بزرگسالان می شود. فرد  ترجیح می دهد از اندام غیر مبتلا برای انجام  فعالیتهای مراقبت از خود استفاده کند و به این پدیده «یادگیری عدم استفاده» اندام فوقانی مبتلا گفته می­شود. محدودیت درمانی یکی از انواع مداخلات توانبخشی است که بنظر می رسد توانایی حرکتی و استفاده عملکردی از اندام فوقانی درگیر را در بعضی از بیماران  همی پارزی بعد از سکته مغزی بهبود می بخشد. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر زمانی روش محدودیت درمانی  بر روی عملکرد، هماهنگی و  حرکات اندام فوقانی بیماران همی پلژی بزرگسال بود.

روش بررسی: در این تحقیق، 15 بیمار سکته مغزی در درمان ساختار بندی شده (CIT) که موجب استفاده از اندام مبتلا در فعالیتهای مختلف می شد به میزان 5 روز در هفته، تا 12 هفته و روزی 2 ساعت شرکت کردند و اندام سالم آنها 5 روز در هفته و روزی 5 ساعت در طی 12 هفته محدود شد. جهت ارزیابی حرکتی و زبردستی از تست فوگل مایر و مینوسوتا استفاده شد.

یافته ­ها: بر اساس t تست زوجی، در ارزیابی حرکات شانه و آرنج، حرکات مچ، حرکات دست و هماهنگی و سرعت اندام فوقانی سمت مبتلا با تست فوگل مایر اختلاف تغییرات میانگین قبل و بعد از مداخله و در بازه های مختلف زمانی معنی دار بوده است(05/0>p ) و بیشترین افزایش در نمرات تا هفته هشتم بود و از هفته هشتم به بعد افزایش نمرات پیشرفت چشمگیری نداشت.

همچنین در ارزیابی زبردستی با Minnesota Manual Dexterity Test اختلاف تغییرات میانگین قبل و بعد از مداخله و در بازه های زمانی مختلف معنی دار بوده است (05/0>p ) و بیشترین افزایش در نمرات تا هفته دهم بود.

نتیجه گیری: اطلاعات حاصل از تحقیق حاضر نشان می دهد که روش محدودیت درمانی حرکتی ممکن است روش موثری جهت بهبود عملکرد باشد و موجب استفاده بیشتر از اندام مبتلا شده و بر یادگیری عدم استفاده غلبه می­کند. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که نمرات تست فوگل مایر و تست مینوسوتا می­تواند بهبودی مهارتهای عملکردی را نشان دهد.

واژه‌های کلیدی: روش محدودیت درمانی، همی پلژی، اندام فوقانی، عملکرد
متن کامل [PDF 191 kb]   (1625 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۸۷/۴/۱۸ | پذیرش: ۱۳۸۷/۵/۲۰ | انتشار: ۱۳۹۲/۴/۲۶
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Abdolvahab M, Bagheri H, ghorbani H, Olyaie G, jalili M, Baghestani A. The time effects of constraint-induced therapy on functions, coordination and movements of upper extremity of adult patients With hemiplegia . mrj. 2008; 2 (2) :13-19
URL: http://mrj.tums.ac.ir/article-1-138-fa.html

عبدالوهاب مهدی، باقری حسین، قربانی هومن، علیائی غلام، جلیلی محمود، باغستانی احمد. بررسی تاثیر زمانی روش محدودیت درمانی  بر روی عملکرد ، هماهنگی و  حرکات اندام فوقانی بیماران همی پلژی بزرگسال. توانبخشی نوین. 1387; 2 (2) :13-19

URL: http://mrj.tums.ac.ir/article-1-138-fa.html



دوره 2، شماره 2 - ( 6-1387 ) برگشت به فهرست نسخه ها
فصلنامه توانبخشی نوین Journal of Modern Rehabilitation
Persian site map - English site map - Created in 0.21 seconds with 31 queries by YEKTAWEB 3750